UKAZYWANIE NÓG W CZASIE TAŃCA

Brazylijski ,,maxime” i murzyński „cake-walk” zapoczątko­wały szereg nowych tańców, do których dołączono wkrótce i tango. Podstawową cechą tych tańców było skandowanie rytmu. Tango argentyńskie, które pojawiło się wówczas w Europie, wywodzące się z tańca egzotycznego, zawdzięcza w dużej mie­rze swą formę Hiszpanom. Przeszło ono wiele przemian, za­nim otrzymało obecną postać, bardzo odległą od swego pierwo­wzoru. W latach, o których mowa, wywołało ono ogromny pro­test konserwatywnej części społeczeństwa europejskiego, podobnie jak na przełomie XVIII i XIX w. walc, który wyda­wał się wówczas tańcem bezwstydnym, a w latach dwudzies­tych bieżącego stulecia — charleston i ostatnio rock and roli.Toteż tango było początkowo tylko tańcem scenicznym.Ponieważ dawny ubiór nie nadawał się do ruchów wykony­wanych w tym tańcu — komponowano do niego specjalne stroje w postaci szarawarów tureckich lub drapowanych su­kien, których rozcięcia ukazywały w czasie tańca nogi.