KONIEC DĄŻEŃ REFORMATORSKICH KOBIET

Zasadniczo był to już koniec dążeń re­formatorskich kobiet, ich walki o prawa i wygodny ubiór.Dalsze lata to już umocnienie się i rozwój osiągniętych zdo­byczy. Moda tych lat, tak dalece odbiegająca od wszystkich poprzed­nich, służyła za natchnienie ówczesnym malarzom, którzy po­mogli do skrystalizowania się jej charakteru. Warto wspomnieć Van Dongena, którego obrazy charakteryzują zarówno typy kobiet, obyczaje, jak i modę z lat dwudziestych XX w., o czym świadczą nawet niektóre ich nazwy, np. Madame ne veut pas d’enfants i Montparno’s blues — obraz przedstawiający po­staci kobiet w przezroczystych sukniach, charakterystycznych dla ówczesnej „nagiej mody” , która znalazła oddźwięk m. in. także w polskiej piosence kabaretowej: „Pani dziś jest bez koszulki, słońce mi zdradziło to Moda ta była wyni­kiem reformy bielizny, ponieważ „chłopczyca”, zrzucając z siebie całą masę zbędnych części bielizny, pozostała tylko w tzw. „combinaison”. Dlatego przyjęło się wówczas popularne powiedzenie „naga pod suknią”.