DLA UROZMAICENIA WEŁNIANYCH SUKIEN

Niektóre bluzki miały po bokach „chwasty” lub pętelki, przez które przeciągano aksamitkę, wiązaną w pu­kiel. Wykończeniem przy szyi był albo mocno wycięty dekolt, albo duży, płasko opadający na ramiona kołnierz. Wykonywano bluzki’ z satyny, „toile dc soie”, ,,soic lavablc”, „mousseline”, jedwabnego trykotu zwanego „trykotiną”, z „taffelałine”, „li- non”, zefiru, „crepe de Chine” i fularu. W roku 1921 bluzki z baskinami szyto najczęściej z batystu, markizety lub etaminy.Zimą, dla urozmaicenia wełnianych sukien, noszono kolorowe bluzki zw. „casaąues”, trochę dłuższe od zwykłych. Były one jaskrawo haftowane lub tkane we wzory; często stosowanym materiałem na bluzki był jedwabny trykot w kolorach: nas­turcji, złocieni, pelargonii itp.W roku 1923 wszystkie już bluzki stały się długie do bioder, na wzór kasaków, i to zarówno fantazyjne, jak i o typie spor­towym, podobne do koszuli męskiej.