DĄŻENIE DO UPROSZCZENIA KROJU

Jednakże dążność do uproszczenia kroju nie mogła już ulec zahamowaniu i w rezultacie suknia przybrała formę koszuli. Była to tzw. „robe de chemise”, z rękawem długim lub krótkim. Suknia skracała się coraz bardziej, aż wreszcie w roku 1920 sięgała do pół łydki (wg „Bluszczu” 20 cm od ziemi).W latach 1920—1922 szeroką beczkowatą linię podkreślały marszczone i luźne peleryny. Był to okres najwięk­szych okrągłości. Linia stanu zsunęła się niżej, omijając miej­sce naturalnej talii, i zatrzymała się na górnym zarysie bioder. Zniknęły wówczas baskinki i tuniki, ustępując miejsca fanta­zyjnym spódnicom o nierównych dołach i przyszytych osob­nych fragmentach, falujących w postaci fartuszków, chuste­czek czy godetów, z tkanin bardzo miękkich i przejrzystych. Pod koniec tego okresu (1923) sylwetka zwęża się, zmarszcze­nia w spódnicach znikają, a nisko umieszczony stan i lekkie wyrzucenie bluzki ujętej w pasek jest przejściem do następne­go okresu — mody „chłopczycy”.