WIELE DODATKÓW FUTRZANYCH

Ok. 1913 r. one również zmieniły swą formę, tak jak wszystkie inne okrycia, i otrzymały „workowate” plecy i poły u dołu lekko zaokrąglone. Kołnierz i oblamowanie wokół przodu i dołu zawsze robiono z innego futra, zwykle o dłuższym włosie. Noszono również wiele dodatków futrzanych, a więc etole, które musiały być tak olbrzymie, aby obwijały całą postać  i zwisały prawie do stóp, mufki tak wielkie, że od pasa się­gały prawie aż do kolan oraz wiele różnych kołnierzy. Poza tym noszono również futrzane czapki mniej­szych rozmiarów niż kapelusze, lub małe perskie toczki z je­dną sterczącą, egretą. Stosowano także na wierzchnie okry­cia wiele gatunków pluszów gładkich lub w deseń, m. in. plusz zwany „ratine”.