Dół żakietów z powodu swej sutości odstawał szeroko od bioder. W latach 1917—1919 kostiumy zeszły na drugi plan, natomiast już w roku 1920, pomimo mody fałdzistych okryć, powrócono do półwciętych kostiumów ,,tailleur”, często mających fantazyjne doły. Żakiety te zapinano na jeden guzik lub w miejscu guzika wiązano na kokardę. Szyto je z miękkiej, ciepłej wełny, granatowego sukna, kaszmiru, szewiotu, gabardyny, ,,cover-coatu” itp.; przeważały wełny w pasy i kraty oraz kolory beżowy i granatowy. Łączono nawet żakiety z gładkiego materiału ze spódnicą w kratę. W roku 1923 pojawił się nowy typ kostiumu. Składał się on z wąskiej spódnicy, kolorowej bluzki o typie ,,casaque” i żakiecika podbitego podszewką z tego samego materiału co bluzka.
ŻAKIETY
